Et si on écrivait des poèmes… en français et en grec
Ποιήματα στα γαλλικά και στα ελληνικά
17 ans Anastassia Vlatitsi
Il y a une personne dans le miroir que
Tu ne connais pas. Qui est-ce ? Qu’est-ce qu’il te dit ?
On ne sait pas d’où on vient et où on va.
Comment peut-on croire à toutes les théories
Dans ce monde qui va se détruire
Mais voilà qu’un beau matin…
Une chanson folle, une amie heureuse, une réussite,
Une pensée du pire monde que l’on ne peut pas rendre meilleur.
Mais il y a des rêves.
Laisse les choses qui t’énervent,
Toutes les personnes qui te disent ce qui est vrai ou faux
Le sourire, des dents blanches qui se voient jusqu’aux oreilles, un bisou…
Et après … Tu te réveilles et tout le monde est le même.
Comment peut-on croire qu’il peut changer ?
Ένας ξένος στον καθρέφτη…
Ποιος είναι άραγε… Τι λέει;
Δεν ξέρεις από πού έρχεσαι και που πηγαίνεις
Πως μπορείς να πιστέψεις όλες τις θεωρίες
Σ’ αυτόν τον κατεστραμμένο κόσμο.
Κι όμως, ένα πρωί
Ένα τρελό τραγούδι, μία φίλη ευτυχισμένη, μία επιτυχία,
Μία μικρή σκέψη του κόσμου που δεν μπορούμε να καλυτερέψουμε
Αλλά μπορούμε να ονειρευτούμε.
Αφήνεις τα άσχημα πράγματα
Όλους τους ανθρώπους που σου λένε τι να κάνεις
Ένα χαμόγελα πλημμυρίζει, διάπλατο ως τα αυτιά.
Και μετά, μ’ ένα ξύπνημα όλος ο κόσμος είναι ίδιος.
Πως μπόρεσες να πιστέψεις ότι άλλαξε;
17 ans Catherine Psyllidou
La vie est ennuyeuse
Et comme la nourriture sans sel
Collège, nourriture, sommeil
On sombre dans un abattement
Penser aux exercices
Sans avoir de vie personnelle
C’est l’âge des tourments
Nous croyons que c’est vrai
Mais quand tous pensent ça
Nous cherchons les bons tourments
Mais voilà qu’un beau matin
La vie difficile nous laisse
Un bon souvenir.
Η ζωή είναι βαρετή…
Σαν φαγητό χωρίς αλάτι
Σχολείο, φαγητό, ύπνος.
Βυθιζόμαστε σε μία κατάθλιψη
Σκεφτόμαστε τις ασκήσεις
Χωρίς να έχουμε την προσωπική μας ζωή
Ηλικία των βασάνων
Πιστεύουμε ό,τι είναι σωστό
Αλλά όταν τα σκεφτόμαστε αυτά
Βρίσκουμε τα καλά βάσανα
Αλλά ξαφνικά, μία ωραία πρωία,
Η ζωή, η δύσκολη, μας αφήνει
Μία ωραία ανάμνηση.
17 ans Anna Christoforidou
On sombre dans un abattement
On sent que personne ne nous comprend
On rêve beaucoup de notre avenir
On se sent pressés
On veut tout abandonner
On se sent seuls
C’est l’âge des tourments
On aime beaucoup de choses
Et soudain on n’aime plus
On commence à nous connaître
Et penser notre caractère
On se sent heureux
Et soudain on se sent malheureux
Mais voilà qu’un beau matin
On pense que c’était stupide de penser tout ça
Quelquefois on rit de nos inquiétudes peu importantes
Et on croit en un futur optimiste.
Βυθιζόμαστε σε μία μελαγχολία
Αισθανόμαστε ότι κανείς δεν μας καταλαβαίνει
Ονειρευόμαστε πολύ για το μέλλον μας
Αισθανόμαστε πιεσμένοι
Θέλουμε να τα εγκαταλείψουμε όλα
Αισθανόμαστε μόνοι
Είναι η ηλικία των βασάνων
Μας αρέσουν πολλά πράγματα
Και ξαφνικά, δεν μας αρέσουν πια
Αρχίζουμε να αποκτάμε αυτογνωσία
Και να σκεφτόμαστε τον χαρακτήρα μας
Αισθανόμαστε ευτυχισμένοι
Και ξαφνικά είμαστε δυστυχισμένοι
Αλλά να, ένα ωραίο πρωινό,
Σκεφτόμαστε ότι ήταν ανόητο να τα σκεφτόμαστε όλα αυτά
Μερικές φορές γελάμε με τις ασήμαντες ανησυχίες μας
Και πιστεύουμε σ’ ένα μέλλον αισιόδοξο.
Dix-sept ans Vassiliki Iliadou
Je suis très stressée pour les cours et l’école.
Le temps passe vite.
Avec la musique j’oublie tout le stress.
On sombre dans un abattement
Je pense constamment à la vie et je ne vis pas sans nourriture.
J’aime les promenades et le miroir.
C’est l’âge des tourments.
J’ai une dépression quand je pense à la mort.
J’ai beaucoup d’exercices pour demain
Il faut que je lave le chien
Dix-sept, Dimitra Sendrou
Au cœur de l’adolescence
Beaucoup de problèmes mais des sentiments aussi.
On sombre dans un abattement ?
On ressent la déception,
On expérimente aussi bien la dépression
Que la satisfaction de son âge
La liberté, l’amour, la folie …
C’est l’âge des tourments,
Tu te réveilles plein de préoccupations,
Tu es prêt à les affronter ?
Mais voilà qu’un beau matin,
Tu oublies tout ce que tu veux laisser,
Et tu es prêt à vivre le plaisir
Tu rêves d’une vie idéale,
Mais quand tu souris, tes yeux brillent…
… le soleil s’y reflète.
17 χρονών
Στην καρδιά της εφηβίας
Περιτριγυρισμένος από πολλά προβλήματα
Καθώς και συναισθήματα
Βυθίζεσαι σε μία κατάθλιψη
Αποδέχεσαι την άρνηση και
Βιώνεις τόσο την απογοήτευση
Όσο και την ικανοποίηση του τώρα.
Την ελευθερία, την αγάπη, την τρέλλα.
Είναι η εποχή των βασάνων
Ξυπνάς γεμάτος ερωτήματα
Είσαι έτοιμος να τα αντιμετωπίσεις;
Αλλά ξαφνικά, μία ωραία πρωία,
Ξεχνάς ό,τι θες να αφήσεις
Και ετοιμάζεσαι να ζήσεις την ηδονή.
Ονειρεύεσαι μία ιδανική ζωή
Και όταν γελάς, τα μάτια σου λάμπουν
… ο ήλιος αντανακλάται σ’ αυτά.
Dix-sept ans Mina Tsaoussidou
C’est l’époque du stress,
De la déception…
Le temps passe sans un regard
Les jours approchent constamment…
On sombre dans un abattement
Chaque jour, on expérimente de nouveaux sentiments
Qui suis-je ? où je vais ?
Vais-je réussir dans la vie ?
C’est l’âge des tourments,
Et du bonheur aussi.
On est heureux quand
On réalise qu’on n’est pas seul.
Ce sentiment peut effacer
Quelque chose …
Mais voilà qu’un beau matin
On voit le soleil briller
On se réveille avec un sourire
On aime la vie
Et il me tarde de vivre ça!
Les tourments sont finis maintenant
Soyons heureux seulement.
Δεκαεπτά ετών
Η εποχή του στρες,
Της απόρριψης…
Ο χρόνος περνά χωρίς ένα βλέμμα
Οι μέρες πλησιάζουν συνεχώς…
Βουλιάζουμε σε μία μελαγχολία
Κάθε μέρα βιώνουμε νέα συναισθήματα
Ποιος είμαι; Που πάω;
Θα πετύχω;
Είναι η ηλικία των βασάνων
Και της επιτυχίας επίσης.
Είμαστε χαρούμενοι όταν συνειδητοποιούμε ότι δεν είμαστε μόνοι.
Αυτή η αίσθηση μπορεί να σβήσει
Τα πάντα…
Μα να, ένα ωραίο πρωί,
Θα δούμε τον ήλιο να λάμπει
Θα ξυπνήσουμε μ’ ένα χαμόγελο.
Αγαπάμε τη ζωή
Και ανυπομονούμε να τη ζήσουμε!
Τα βάσανα τελείωσαν, και τώρα,
Μόνο χαρούμενοι.
